Έχετε νιώσει ποτέ ότι δεν μπορείτε να βάλετε τις σκέψεις σε τάξη? Με την προϋπόθεση βέβαια ότι σκέφτεστε. (Αν η λέξη σκέφτομαι σας είναι άγνωστη, παρακαλώ βγείτε από εδώ και μην ξαναμπείτε.Διαβάστε και κανένα βιβλίο.Έτσι για το θεαθήναι.)
Λοιπόν, εδώ και ένα χρόνο περίπου αγαπητοί αναγωσται(Δ.και Α) δεν ξέρω που είμαι και πού πάω. Πού πατώ και που βρίσκομαι. Κάνω πράγματα τα οποία δεν με γεμίζουν και πολύ αλλά καθώς δεν έχω εναλλακτική,προσπαθώ. Μάταια βεβαία αλλά εντάξει. Είναι τόσο δύσκολο να πεις..είμαι ευτυχισμένος και η ζωή μου γαμάει.
Ναι...η ζωή σε γαμάει..Όλη μέρα όλη νύχτα. Δεν έχεις επιλογή.Απλά υπομένεις. Μπορεί τελικά οι αυτόχειρες να είναι οι μόνοι άνθρωποι με θάρρος τελικά..Θέλει θάρρος να πεις είμαι δυστυχής δεν σας μπορώ άλλο την κάνω. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι θέλουμε να αυτοκτονήσουμε. Απλά ανά ποτέ νιώσουμε πως δεν μας σηκώνει πια τούτος ο κόσμος θα πούμε 'Είναι η ώρα να την κάνω.? Δύσκολο...
Νομίζω όλοι οι άνθρωποι (με ένα βασικό επίπεδο προβληματισμού) έχουν φτάσει σε ένα τέτοιο τέλμα στην ζωη τους (Έαν δεν ισχύει τότε να πάω στον ψυχίατρο,μπας και μου δώσει τίποτα να στανιάρω). Άλλα άμα σε κάθε τέλμα τα παρατάγαμε και λέγαμε 'Αντε γεια σας και χαρά σας' Δεν θα υπήρχε πρόβλημα υπερπληθυσμού.
Τζιζας..Το βάρυνα..Μέτα απο ένα λεπτό σκέψης αν πρέπει να το σβήσω ή οχι, αποφάσισα πώς όχι. Να βάλω παρενθέσεις? Μπα..Θα το αφήσω..
Χώρις περιστροφές λοιπόν θα σας πω πώς εκτός απο ένα - δύο πράγματα στην ζωη μου όλα τα άλλα είναι σκατενια. Δεν σας νοιάζει το ξέρω (Αλλά εφόσον μπήκατε εδώ καλέ μου επικριτικέ αναγνώστη διαβάζετε κάτι το όποιο ενδέχεται να είναι προσωπικό. Συνεπώς,έαν δεν επιθυμείτε κάτι τέτοιο,δεν ξέρετε ποιος είναι ο ορισμός του ιστολογίου.Αdieu)
Είμαι ένα μίζερο ον. Μαύρα όλα και άραχνα. Κάποιοι οι οποίοι δεν με γουστάρουν γελάνε χαιρέκακα και τρίβουν τα χέρια τους. (Στα υπ' όψιν για το Killing Spree που λέγαμε)
Αλλά ακόμα το παλεύουμε. Μια φορά ζούμε..καλά μπορεί και πολλές αλλά δεν το θυμόμαστε,οπότε δεν μετράει. Ας το κάνουμε όσο το καλύτερα γίνεται.Δεν συμφωνείτε?
Μπάι
ΥΓ: Τι κάθομαι και γράφω πρωί πρωί.Μια ακόμα κουταλιά καφέ θα μου έκανε καλό.
Λοιπόν, εδώ και ένα χρόνο περίπου αγαπητοί αναγωσται(Δ.και Α) δεν ξέρω που είμαι και πού πάω. Πού πατώ και που βρίσκομαι. Κάνω πράγματα τα οποία δεν με γεμίζουν και πολύ αλλά καθώς δεν έχω εναλλακτική,προσπαθώ. Μάταια βεβαία αλλά εντάξει. Είναι τόσο δύσκολο να πεις..είμαι ευτυχισμένος και η ζωή μου γαμάει.
Ναι...η ζωή σε γαμάει..Όλη μέρα όλη νύχτα. Δεν έχεις επιλογή.Απλά υπομένεις. Μπορεί τελικά οι αυτόχειρες να είναι οι μόνοι άνθρωποι με θάρρος τελικά..Θέλει θάρρος να πεις είμαι δυστυχής δεν σας μπορώ άλλο την κάνω. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι θέλουμε να αυτοκτονήσουμε. Απλά ανά ποτέ νιώσουμε πως δεν μας σηκώνει πια τούτος ο κόσμος θα πούμε 'Είναι η ώρα να την κάνω.? Δύσκολο...
Νομίζω όλοι οι άνθρωποι (με ένα βασικό επίπεδο προβληματισμού) έχουν φτάσει σε ένα τέτοιο τέλμα στην ζωη τους (Έαν δεν ισχύει τότε να πάω στον ψυχίατρο,μπας και μου δώσει τίποτα να στανιάρω). Άλλα άμα σε κάθε τέλμα τα παρατάγαμε και λέγαμε 'Αντε γεια σας και χαρά σας' Δεν θα υπήρχε πρόβλημα υπερπληθυσμού.
Τζιζας..Το βάρυνα..Μέτα απο ένα λεπτό σκέψης αν πρέπει να το σβήσω ή οχι, αποφάσισα πώς όχι. Να βάλω παρενθέσεις? Μπα..Θα το αφήσω..
Χώρις περιστροφές λοιπόν θα σας πω πώς εκτός απο ένα - δύο πράγματα στην ζωη μου όλα τα άλλα είναι σκατενια. Δεν σας νοιάζει το ξέρω (Αλλά εφόσον μπήκατε εδώ καλέ μου επικριτικέ αναγνώστη διαβάζετε κάτι το όποιο ενδέχεται να είναι προσωπικό. Συνεπώς,έαν δεν επιθυμείτε κάτι τέτοιο,δεν ξέρετε ποιος είναι ο ορισμός του ιστολογίου.Αdieu)
Είμαι ένα μίζερο ον. Μαύρα όλα και άραχνα. Κάποιοι οι οποίοι δεν με γουστάρουν γελάνε χαιρέκακα και τρίβουν τα χέρια τους. (Στα υπ' όψιν για το Killing Spree που λέγαμε)
Αλλά ακόμα το παλεύουμε. Μια φορά ζούμε..καλά μπορεί και πολλές αλλά δεν το θυμόμαστε,οπότε δεν μετράει. Ας το κάνουμε όσο το καλύτερα γίνεται.Δεν συμφωνείτε?
Μπάι
ΥΓ: Τι κάθομαι και γράφω πρωί πρωί.Μια ακόμα κουταλιά καφέ θα μου έκανε καλό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου